Al langere tijd hebben Tineke, mijn levensmaatje, en ik de gedachte dat een huishouden voor twee mensen eigenlijk wat karig is. Dat riep de wens naar een woongemeenschap wakker. 

Daarbij gaan we al diverse jaren naar Keiland, een pop-up gemeenschap op Terschelling en daar genieten we erg van. Het makkelijk contact met mensen op de camping, samen eten, elkaar ontmoeten. Het christelijk geloof is in de ochtendvieringen daar uitgangspunt, maar wel heel breed gehouden en eigentijds in de taal en beleving. Deze principes zien we terugkomen in wat er te doen is vanuit en rondom Dag7. Dat de werken van barmhartigheid in Dag7 de focus zijn vind ik stimulerend en inspirerend.  Met wat je hebt kun je iets betekenen voor anderen die dit nodig hebben, je tijd, je spullen, je hulp. 

Ik bezoek iedere week enkele malen de stilteviering in de ochtend. het theedrinken achteraf sla ik nooit over, daar leer je weer mensen van kennen en dat vind ik leuk. 
De deelmaaltijden doen we steevast ook mee. Ik kook dan, want dinsdag is Tineke laat terug van haar werk. Mooie uitdaging, want dat was voorheen omgekeerd en ik kookte toen zelden. 
Op Doe-dagen ben ik nu en dan te vinden, meestal op het erf in het groen, of zoals laatst schilderen met de luiken. We wonen dichtbij in Doesburg, dus bij gezellige momenten als oliebollen bakken e.d. zijn we er ook. Daarnaast ga ik met de pet van Dag7 de boer op en netwerk naar overheid, organisaties en mensen in en rond Drempt. Dat moet nog meer vorm krijgen hoor, het begint net. 

Het is een spannend proces van grote verandering, omdat we mikken op gaan wonen op Dag7. We zijn net verhuisd afgelopen jaar naar Doesburg. Het huis waar we nu wonen is nog steeds niet op orde en een volgend project dient zich nu aan. Dat is wat laveren tussen die twee. De plek in Drempt is mooi, de mensen die we leren kennen van de woongroep spreken ons aan en de activiteiten die al lopen hebben sprankeling. Mee kunnen doen met een ideëel project als dit geeft nu al veel voldoening. Dat je meedoet aan iets dat groter is dan wat je alleen zou kunnen. Door Dag7 komt er nu van alles in mijn leven op: interessante en mooie activiteiten, klussen om op te pakken en ik leer nieuwe mensen kennen. Voor pas verhuisd zijn in een nieuwe omgeving een welkome gebeurtenis. 

Die ene zin dat je woongroep genoten niet je vrienden moeten zijn bleef wel hangen. Samenleven in een woongroep hangt wat in tussen familie, collega's en buren zijn. Dat geeft meteen een heldere verwachting over de manier waarop je dit met elkaar doet. Daarnaast dat je van begin af aan helder moet hebben wat ieder verwacht van de uitgangspunten, anders ga je daar later op scheef lopen. En dat je de praktische en juridische zaken strak moet hebben, anders ga je daar ooit gedoe op krijgen. Want je wilt een gemeenschap die duurzaam is en over een aantal decennia nog bestaat, niet dat het uiteen valt op onenigheid of dat de bezieling eruit is gelopen. Meer van: op dag zeven zag God dat het goed was en rustte hij. Dus komt tot mij die belast zijn en vermoeid en hier kunnen we je rust geven.